پی نوشت:اين هم از مواهب نخستين نوروز سراسر زندگی ماست که بناست از ابتدا تا انتها يکسره تهران بمانيم و خلوت  و سکوت رصد نماييم!

بايد صادقانه بگويم که جنبه ی شهری اينگونه ساکت و آرام و البته با هوايی پاک و ملس را ندارم.راستش خيابان هايی اين چنين خلوت ،برايم وسوسه ناک می نماياند.مثه تيری که از چله کمان رها می شود و زوزه کنان تا خود هدف می شتابد می خواهم خود را به تمام آرامش اين شاهراه های گشوده بسپارم و در آسودگی اش رها و گم شوم.

ديشب هم همين حس بطالت زمان های معطل مانده و مکاشفه آرامش و تنهايی شبهای نوروز بود که من را به اتفاق دوستی شفيق به مجموعه سينمايی اريکه ايرانيان در انتهای کوچه مان رساند!

معماری مدرن اريکه يا همان تخت پادشاهی ايرانيان و ديدار آدم هايی با هيبت و دغدغه های متفاوت همه و همه فضايی متکثر و ناهمگون پديد آورده بود.

 پيکر هايی تراشيده و شمايل به غايت بزک شده ،به همراه هايلايت های تند و تيز و بنفشی جيغ که به گمانم امسال مد را  تجربه می کند همه و همه نمایه ای بود از طبقه متوسط شهری نسل سوم پسين انقلاب!آنها که شايد با تمام تفاوت های ظاهری و نوع آرايش  و موسيقی شان گونه ای اعتراض را نمايش می دهند.

نمی دانم که از اين بابت بايد متاسف بود يا که خشنود...اما برای لحظه اي هم که شده در آن هياهوی شادمانی و در هم آغشتگی عطر های مطبوع،آرزو کردم آنها که اينگونه بر آراستگی ظاهر و کنتراست رنگ های  تنپوش شان  دغدغه دارند می دانستند در همين حوالی ،کمی آنسو تر سه جوان دانشجو به جرم ناکرده،چهار سوی افراشته اوين را تجربه می کنند.

 کاش ما به اندازه رنگ هايلايت و نقش نگار روی ناخن هايمان به  حضور آنها و خيلی های ديگر در زندان وسواس داشتيم، به قول شیما شاید جهان دیگری هم امکان پذیر باشد...

باری "مجنون ليلی"ملودرامی از  جنس فيلمفارسی  نازل دهه چهل سينمای ايران بود که فرای نقش آفرينی سوپر استار های اين روز های سينما چيزی در چنته نداشت.چند نمای بصری زيبا و  پرداختن به نوعی بازی که نه!قمار زندگی به نام "سه گره"تمام جذابيت های  مجنون ليلی ای بود که گویا تمام تنکی و قهقرا سینمای امروز ایران را نمایش می داد.

"سه گره"شرط بندی بر سر زندگی کسی بود که بايست بر ريل قطار دراز کشدو از دو دست و دو پا با هر کدام سه گره به ريل متصل شود.ماراتن او  و اين دوازده گره در اندک زمانی که قطار می آمد و اين جان کندن يا جان بدر بردن قدری جالب می نمود.بهر روی دیدن این ملغمه ایرانی را به کسی توصیه نمی کنم و در پایان برای شادی روح سینمای ایران فاتحه مع صلوات...

  شايد بتوان با اندكي اغماض مهندسي را تدبيري براي ارتقاي كيفيت زندگي بشر دانست.

انديشمنداني آفریننده كه با درك و اقتباس از نظم طبيعت و بهره  جويي از الگويي خلاقانه در اشياء و اجزاء پيرامون اسباب آسايش و امنيت زيست انساني را فراهم آورده اند.

 باري سرزمين مادري ما نيز قرن ها پيش از دوران صنعتي شدن و مدرنيته انسانهاي خلاق و مدبري را در خود پرورش داده كه سهم حائز توجهي در ساختمان تمدن بشري ايفا نموده اند.

در اين ميان شايد،خواجه نصير الدين طوسي ، غياث الدين كاشاني ، شيخ بهايي و دکتر حسابي بيش از هر واژه اي برايمان نام آشنا باشد. نام نهادن سالروز تولد خواجه نصير الدين طوسي به روز مهندس رخدادي دير هنگام اما خجسته و ارزشمند است.

 در اين هنگامه به مثابه تكه اي از جامعه مهندسان ایرانی ، كه مهندسي فراي از يك فرصت شغلي ابزاري براي رشد و آباداني سرزمين مادریمان ایران است، صميمانه روز مهندس را به شما تبريك مي گويم .

پ.ن)دوستان مهندسم ليست بلند بالايی دارند،نام نمی برم که کسی از قلم نيفتد و اين بر من ببخشاييد.

هر کجا باشم
آسمان مال من است .
پنجره ،فکر ،هوا ،عشق ، زمين مال من است.
چه اهميت دارد
گاه اگر می رويد
قارچ های غربت
                                           * * *
 شمايل اين خانه ی مجازی هم دستخوش دگرگونی شد ...کاش انديشه و کردارمان هم فرصتی می يافت تا به همين راحتی با چند کليک ساده تحول يابد.
انتخاب ،گذار، انتظار و شکيبايی ... تمام آنچيزيست که مي توان در مورد فلسفه اين انتخاب گفت.گذار ما بسوی فرداهايی بهتر حرکتيست روشن، بر آمده از انتخابی درست که بر بستر زمان و شکيبايی  مهيا می شود.

راستی "اين راه را نهايت صورت کجا توان بست!"

از تهی سرشار
جويبار لحظه جاريست
پنجره بازست و آسمان پيدا...          
قليان اين تنهايی لعنتی و انبوه کار های نشده آزارم می دهد .
گاه و بيگاه آرزو می کنم کاش آن يک باری را که تا حوالی خيابان مرگ رفته بودم بازگشتی مرا نبود و...
بگذريم ...اين دل پر         اين نگاه خسته      اين واژگان بی قرار     همه به کناری
مرگ می گويد :هوم! چه بيهوده
زندگی می گويد :اما  بايد زيست 
                                       بايد زيس      
                                                 بايد...
پ.ن)"ای نخورده مست"         لحظه ديدار نزديک است.بر اخوان بزرگ درود و ديگر بدرود.               

سخن از پچ پچ ترسانی ظلمت نيست
سخن از روزست و پنجره های باز و هوايی تازه
و زمينی که ز کشتی ديگر بارور است
و تولد و تکامل و غرور
 سخن از دستان عاشق ماست که پلی از پيغام عطر و نور و نسيم
بر فراز شبها ساخته اند
                                                              فروغ فرخزاد
  به گمانم نوشتن در دنيايی مجازی و پر افسون بسیار دلچسب تر از رسانه های مکتوب ديگر  باشد.آنجا که ديالوگ هايی با مخاطبانی نامحدود جايگزين مونولوگ های  اينک کسالت بار و کم تيراژ  می شود.
 ویژه آنکه با پست هر نوشته اي فقط با چند کليک ساده چشم براه بازخورد اثرت می نشينی و لينک"اين اتفاقی که می افتد"تو را به گونه اي ديگر از روابط مدرن می کشاند آنجا که صداقت و تداومش کم از بديل های پيشين ندارد.
باری این روزها به مدد تمام اين ارتباطات مدرن و تداوم آشنايی هاست که دوستان خوب و نازنينی را اينجا و گاه فرای از جغرافيای سرزمين مادری يافته ام.
حلقه دوستانی که در دايره تنگ نام و ننگ و مرام و انديشه گرفتار نيامده است.
پوشیده نیست که از يکايکشان به فراخور بضاعت اندکم سپاسگذارم و خداست که ميداند چگونه بودشان اميدبخش تکرار تمام روزمرگی هايم است.
در سايه غيبت چند روزه ام از بلاگستان فارسی بود که دريافتم چگونه به پيگيری و خواندن نوشتارشان عادت کرده ام. 

 گفتنیست برای انجام پاره اي  کارهای اداری و ديدار با دوستان چند روزی را همدان بودم.مشاهده پويايی نسبی و تاثير گذاری  دوستان بر فضای دانشگاه و دانشجويان نکته مهميست که نبايد به سادگی از آن گذشت.

 ديدن یاران  نازنين و فعالين دانشجويی  حال و سابق  و ابراز لطف آنها بسيار اميدبخش و انگيزاننده بود. از بچه های خوب دانشکده  های مختلف، از دکتر فخرالدين حيدريان  مسئول سازمان ادوار تحکيم    همدان و دبير سابق انجمن اسلامی ، از مهندس ميثم ساريان گرامی ،مهدی زمانی،رضا جعفريان ،ساسان منبری ،مهران تاجدار ، امين نظری ،محمد صيادی   و مجيد مختاری  گرامی و خلاصه تمام دوستانی که یادشان در این مجال نمی گنجد  بسيار ممنونم.

 در ميان سرما و سکوت همدان اين شهر نفرين شده تمام قيل و قال ها ياد بسياری را گرامی داشتم ،آنها که جايشان بسيار خالی بود و ليک ذهنم به حضورشان گواهی ميداد...

اشک رازيست
لبخند رازيست
عشق رازيست
اشک آنشب لبخند عشقم بود...
قصه نيستم که بگويی
نغمه نيستم که بخوانی
صدا نيستم که بشنوی
يا چيزی چنان که ببينی
يا چيزی چنان که بدانی...
من درد مشترکم
مرا فرياد کن.
                                  احمد شاملو
اينجا نمايه ايست از تمام درد مشترک من...خوش آمديد!

اينروز ها بيش از از آنکه به IELTS و جمع و جور کردن مدارک و هزار دنگ و فنگ ديگر بپردازم هوس اينترنت در من روييده و از ميان بيشترين زمان فرای از سايت های خبری و تحليلی به وبلاگ خوانی اختصاص دارد.

شبها شايد بيشتر از زمانی که در جشنواره دانشجويان وبلاگ نويس وبلاگ دستچين ميکرديم ،ميخوانم ،نظر ميدهم و لينک می گذارم.

مشاهده اين همه وبلاگ خوب چه از منظر محتوا و چه از نظر شمايل و مخاطب بيش از بيش ميانگيزاندم تا "ملی مذهبی "را به گونه ی متفاوت و بهتری عرضه نمايم.

شايد اين نخستين باری بود که آرزو می کردم کاش يک گرافيست خوب يا طراح و نويسنده اي قابل بودم.

بگذريم...

چندی پيش به گونه اي کاملا اتفاقی در بعد از ظهری سراسر ياس و ملال در واپسين روز های پاييز در ميدان هفت تير با چهره شاخص عرصه سياست و اجتماع ايرانی "دکتر احسان نراقی"مواجه شدم.مصاحبتی نيم ساعته در کنج پياده رو های باتوم خورده!هفت تير با وجود سرما و قرار ملاقاتی دوستانه برايم دلنشين و خاطره انگيز بود.

پيرمرد سپيد موی کارزار سياست ايرانی که افق های هشتاد سالگی را اين سالها به طرفه العينی در نورديده ساده و صميمی از "ايران"گذشته حال و شايد آينده با من به سخن نشست.

با دلی سرشار از افسوس و توام با تامل در احوال اين روز های ايران گاه از سر خشم و گاه با زبان طعنه و اندرز سخن می گفت.ادبيات عاميانه و دور از ذهن دکتر به هر چه ميمانست الا دانش آموخته سوربن و مشاور عالی يونسکو.اينهم تصويری به يادگار از اين ملاقات غير مترقبه...

پ ن:تصوير از :اميد محدث نازنين بلاگر حذفيات

در محوطه بيمارستان شاهد حضور آقايان روحانيون عراقی از مجلس اعلا عراق بودم که به صورت vip با ماشين تشريفات وارد محوطه شده و پس از انجام کار درمانی با روی گشاده می رفتند.

با ديدن اين مناظر غصه دار شدم و کلی سوال در ذهنم روييد.کاش آنچنان که مسئولین به فکر رفاه حال مهمانان عراقی و لبنانی و ... بودند کمی دلواپس وضع اسفناک سلامت شهروندان خويش بودند.

50 نفر آدم در 15 متر مربع ساعت ها معطل ماندند .برای يافتن پاسخ سول ها به دفتر رياست کلينيک آنجا مراجعه کردم که خب نبود.

اميدوارم وضع درمان و سلامت سرزمين مادری در آينده دچار تحول جدّی شود که استمرار روند بی قاعده موجود بسيار نگران کننده است...

الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم...

ملی مذهبی دوباره متولد شده ،راستش دیگر سکوت و درنگ را جایز ندیدم.با من همراه باشید تا فراز و فرود یک سرزمین با تمام معتقداتش را روایت کنیم...

  امشب می خوام قدری ازاین روزهایم بنویسم.شاید نخستین واژگانی که به ذهنم متبادر می شوداین باشد:

روزها بر "من"چگونه می گذرد؟

بدور از تمام آنچه که می توان تعارف خواند از این روزهای مبتذل از تمام این زندگی روزمره شاکی ام . به گمانم ناخشنودی که نه ناراضی بودن ما از زیست درچنین اجتماعی که تار و پودش را دروغ و ریا بهم تافته می تواند سنجه خوبی باشد که نسل سوم که ما باشیم امید خود  را در پستوهای سرزمین مادری گم کرده است.نسلی  که راه را گم کرده است.نسلی با ارزش های دارونه .

این روزهای سرزمین مادری برای ما که دانشگاه را به مثابه آوردگاه و بزنگاه ترقی و تعالی تجربه کردیم ،شاید بی شباهت به زندانی با دیوار هایی افراشته  باشد که یک میلون و اندی کیلومتر مربع را در برگرفته است و حال انکه معتقدم که بر پادارنده ی چنین نظمی پیش آنکه فرصت یابد در قالب یک نظام سیاسی تعریف شود ،"ماییم".مایی که در من وشما خلاصه می شود.مایی که هیچگاه به مسیولیت اجتماعی که بر ما مترتب است نمی اندیشیم،مایی که در بزنگاه های تاریخی می رویم آنچه که نباید برویم و می آزماییم آنچه که چند باره آزموده ایم...این پست حتما ادامه دارد...  

من دگر خوابم می آید ، خسته ام، پیرم

آه!کی این خفته یاران را توانم دید بیداران؟

با دم نمناک سردت،ای نسیم صبح بیداری!

   چشم مستان مرا بیدار کن ، رفتند هشیاران...

                                                                  اخوان