باد ما و بود ما از داد توست...‏
در پس روز های پر از هياهوی يک انقلاب ،در ميانه ی سکوت آغشته به انتظار رهايی از جنگ ‏اينک خواسته و نه ناخواسته در تهران تولد يافتم.‏
نوزدهمين شب از خرداد ماه هزار سيصد و شصت و دو بود که در دل خانواده اي شايد شبه مدرن ‏و متوسط و البته فارغ از جنجال سياست ايرانی پا بر خشت گيتی نهادم.‏
تمام کودکی هايم به آژير شبانه و پله های ممتد پناه گاه و کوچه های آراسته به حجله بهترين ‏های سرزمين مادری گذشت.‏
از همان کودکی بود که در پس نيايش های سحرگاهان ماه رمضان و سوگواری عاشورا و ‏تاسوعای حسين اين وارث آدم ،مهر مذهب بر دلم افتاد .‏
مذهبی که اخلاق، ظلم ستيزی ،راست گويی ،شهامت بيان عقيده و حق را می شد از آن يافت.‏
باری با دو تصوير و يک دنيا پرسش کودکانه بود که بيش از پيش شيفته سياست ايرانی و تاريخ ‏معاصر شدم.نخست مردی با عينک و سبيل بر ديوار های خاک خورده راه مدرسه و ديگری تصوير ‏پيرمردی روحانی بر فراز ساختمانی در ميدان دکتر شهيد ،فاطمی .‏
بعد ها که بيشتر پرسيدم اولی اولين رييس جمهور و ديگری قائم مقام رهبری مستعفی بودند و ‏چه ناگهان ، آن یکی با رنگ سرخ محو شد و دیگری مستعجل پايين کشيده شد.‏
بعد ها در زمستانی سرد و ساکت ،در پس برنامه اي بنام هويت ساخته و پرداخته سعيد امامی ‏بود که با نشريه ايران فردا آشنا شدم.اين آشنايی کافی بود تا با شخصيت اسوه و تکرار ناشدنی ‏کارزار ايرانی سیاست دکتر محمد مصدق آشنا شوم .رد پای اين اميد ،سمپاتی و احترام در تمام ‏زندگی و اين روز هايم بر کسی پوشيده نيست.‏
سال هشتادو يک بود که در رشته مهندسی عمران دانشگاه بوعلی سينای همدان پذيرفته ‏شدم.از بدو تحصيل به عضويت انجمن اسلامی دانشگاه بوعلی سينا در آمدم و تا پايان تحصيل ‏افتخار همکاری با اين کم خطا ترين تشکل دانشجويی را داشتم.
گفتنيست طی سال های تحصيل در ‏نشريات دانشجويی گونه گونی همچون پويش ،فرياد آزادی ،وبلاگ ايرانی ،جمهور ،بعد از سلام،ققنوس،موج سوم و...قلم زدم که خب اکثر آنان مهر توقيف خوردند.‏
این شرح تا کنون بود و ‏باقی با خداست...‏